Twitch van het decennium

Zondag begint voor mij altijd met vrijwilligerswerk bij vogelopvang de Fûgelhelling. Helaas betekent dat: niet uitslapen en vies worden. De terugbetaling is gelukkig erg groot! Vriendschap, gezelligheid en de kans om vogels eens goed van dichtbij te bekijken. Je doet het ook niet alleen voor jezelf, maar het voelt ook een beetje als een (deels kromme, natuurlijk) manier om de dieren te helpen. Ik doe het niet om welke soort dan ook te redden, maar voor de vogels zelf.

Deze zondag was anders dan de gemiddelde, al moet ik zeggen dat mijn gemiddelde zondag steeds meer op deze begint te lijken en dat is totaal niet erg! Anders dan anders, omdat zaterdag 26 april een Witstaartkievit in Den Helder was ontdekt. Sinds een tijdje werkt Andries nu ook bij de Fûgelhelling en hij is een vervent twitcher en vogelaar. Het plan was dus al onuitgesproken gemaakt om deze te gaan twitchen en ik had de mazzel en het geluk om mee te mogen en het feit dat Andries de Witstaartkievit nog niet op zijn levenslijst had staan. Maar om half twaalf veranderde alles plotsklaps.

Andries is haastig op zoek naar mij en gooit de buitendeur open als ik net een vuilniszak weggooi. “Roodborstlijster in de buurt van  Castricum! Nu in de auto!” Gelukkig waren de werkzaamheden al dusdanig af, dat de overige niet-twitchende vrijwilligers ons konden missen. Samen met Hetty en Andries dus in de auto gesprongen, broodjes waren al gesmeerd voor de Witstaartkievit, jas werd vergeten en ik had geen verrekijker mee. Verrekijker kon gelukkig geleend worden van Hetty en jas dacht ik te kunnen missen.

Onderweg in de auto wat vogels zitten kijken, waaronder enkele Dwergmeeuwen boven de Afsluitdijk. Andries werd ondertussen gebeld door zijn vele vogelvrienden en hield de DB-Alerts in de gaten. Toen we volgens de navigatie er waren, konden we het eerst niet vinden. Jeroen Breidenbach toen gebeld, want hij was hier bekend. Hij heeft ons verteld hoe we moesten lopen en zo zijn wij dus gegaan. Na anderhalf uur straffe pas, verkeerd lopen en zoeken, komen we eindelijk aan op dé plek. Geen vogel in beeld en zo’n 100 à 150 man staan met zijn allen te zoeken. De jongens van de JNM zijn er ook en er is even tijd om gezellig bij te kletsen.

Na 3 uur zoeken en één renactie, omdat 4 mensen hem gezien hadden (maar de vogel was net aan de verkeerde kant van een heuvel ingevallen) geen Roodborstlijster.. Ik loop Andries en Hetty tegemoet en we zijn van plan om naar huis te gaan. Vanaf het pad de heuvel af lopen we Ruud van Beusekom, Martijn Bot en nog twee anderen tegemoet. In mijn ooghoeken zie ik veel beweging en ik loop weer terug de heuvel op. Ik constateer (tenminste dat dacht ik) dat het kinderen waren en volg Andries en Hetty weer. Martijn zegt iets in de trant van: “Er werd gefloten toch?” Dit doet bij mij meteen de alarmbellen rinkelen en ik zet het op een lopen! En inderdaad is de hele goegemeente aan het rennen. Aangekomen bij de plek, krijg ik gelukkig, gezien de hectische situatie, met behulp van Peter die op mij inpraat als een legerchef de Roodborstlijster in beeld. Ik zie alleen een lijster en ik wil graag zeker zijn dat ik naar dé lijster kijk. Iemand heeft een telescoop  opgezet en laat iedereen één voor één even kijken. Ook ik mag even kijken en: WOW! Wat een gave vogel! De oranjerode borst knalt eruit! Dit beeld staat voor altijd in mijn geheugen geprent!

De dag is gelukkig nog niet afgelopen. Na de vele felicitaties en het gejuich gaan we door naar de Witstaartkievit. Dat betekent weer een stuk lopen, maar dit keer is het niet erg! Een Kleine Bonte Specht is een leuke toevoeging aan mijn levenslijst.

Onderweg eerst nog naar de Mac en dan komen we aan in de Nollen, waar we onze eerste Gierzwaluwen van het jaar zien, Tureluurs en ander leuk grut. De Witstaartkievit zit mooi dichtbij en ernaast zit een Kleine Plevier. De Witstaartkievit. Wat een gave vogel is dat ook. Druk foeragerend en hij trok zich niks aan van ons of wie dan ook.

Tevreden en met een dikke glimlach vertrokken we weer richting Drachten.

3 nieuwe soorten op 1 m2 2.0

Ik heb al eens eerder meegemaakt dat ik 3 nieuwe soorten had op 1 m2. Waarschijnlijk niet exact 1 m2, maar de dichterlijke vrijheid in de overlevering heeft dit zo doen overkomen.

De tweede keer dat ik dit meemaakte was op mijn eerste vogelkamp met de JNM op Vlieland. (VLIE III) De week liep al ten einde en volgens mij was het de donderdag dat we net met onze excursie vertrokken en het dorp uitfietsten dat Jillis werd gebeld door Wouter dat ze een Sperwergrasmus hadden gevonden op de Westerveldjes. Nieuwe soort, FIETSEN! Na ongeveer vijf minuten waren wij ook ter plaatse en kregen we te horen dat de vogel in een bosje was gaan zitten. Een plan werd opgesteld en het bosje werd omsingeld zodat iedereen van verschillende kanten kon proberen om de vogel te ontdekken. Na een tijdje werd de hoop opgegeven totdat er iemand begonnen te roepen en er een forse Sperwergrasmus uit de bosjes vloog. Dat was de eerste nieuwe soort van de dag en nadat iedereen de vogel had ingevoerd, begon Lonnie te roepen: Draaihals!

Iedereen rennen over het veldje, want er waren inmiddels meer mensen op de Sperwergrasmus-melding afgekomen. In een klein alleenstaand bosje kon er een Draaihals worden ontwaard. Nadat vele mensen waren verzameld, werd het de Draaihals te heet onder de voeten en vloog op en verdween aan de andere kant ergens in het bos. Tijdens het bekijken van de Draaihals, zei Wouter: ‘Saai… Ik ga even de kwikken checken.’ Op de veldjes waren namelijk een aantal Gele en Witte Kwikstaarten verzameld. Na een tijdje belde Wouter naar Jillis. “Kun jullie eens komen, ik heb hier een rare kwik..” Telefoon werd gelijk opgehangen en iedereen haastte zich naar Wouter. Nadat enkelen hem gezien hadden, werd het vermoeden bevestigd: Citroenkwikstaart!! Wat een gave soort! ‘Helaas’ was het een 1ste kalenderjaar-vogel… 😉

Weer drie nieuwe soorten op een heel klein gebiedje en qua soorten een 2.0 vergeleken met de vorige!

Drie nieuwe soorten op 1 m2

Drie nieuwe soorten op één vierkante meter.

Het was weer zover, een vogeldagje! Een keer niet naar de Lauwersmeer, want ik wou wel eens wat nieuwe soorten zien, dus geen Veldleeuwerik en Grote Bonte Specht, maar Boomleeuwerik en Zwarte Specht. Dus naar de Kale Duinen en daarna naar het Fochteloërveen. Samen met klasgenoot Peter, moeders, biologieleraar en mijzelf in de auto. Op de Kale Duinen zag ik mijn eerste Boomleeuwerik en Boompieper. Ook mijn eerste Geoorde Futen. Die broeden al een aantal jaren op de plas vlakbij de uitkijktoren. Verder nog wat Kneuen en Putters, maar niet veel spectaculairs.

Het begon pas spannend te worden bij het Fochteloërveen. Kiekendief! Ja, maar wat voor één… Het was een Bruine Kiekendief, mannetje. Leuk begin. Via het bos zijn we naar de uitkijktoren gelopen, hopend op de Kraanvogels die hier, welbekend, broeden en op doortrek aanwezig zijn. Helaas waren de Kranen net gevlogen naar een ander deel van het gebied, ergens vlakbij Ravenswoud. Hier hoorden we wel leuke bosvogels, zoals Boomklever en Zwarte Mees.

De zoektocht ging voort naar het Ravennest en de Kraanvogels. We hadden gehoord dat er in Ravenswoud (hoe toepasselijk) een Ravenpaar broedde, dus daar zouden we even gaan kijken. Aangekomen in de bocht zetten we de auto neer en liepen naar het nest. Er lagen wat takken in een boom en dat moest het nest zijn. Een tijd turen totdat, jaa! een staart uit het nest! Mijn eerste Raaf ook binnen. Biologieleraar pakte de geluidsrecorder erbij om te kijken of de oudervogels ook zich nog wilden laten zien. Geduld bleek een schone zaak te zijn, alhoewel we geen vogels meer zagen. Of? Wat horen we daar? Een diep korrr komt uit het bos aan de overkant van de weg. Vlak daarna een hoger kraauw en we horen iets wegvliegen. Helaas.. Dat worden geen oudervogels. Als we bijna in de auto stappen horen we ineens een trompetgeluid. Kraanvogels! Aan de horizon zien we een stuk of 15 vogels wegvliegen. Zonder het geluid hadden we ze waarschijnlijk niet opgemerkt. En wat een prachtig geluid ook! Ik kijk nog even om me heen, we zijn nog steeds op hetzelfde vierkante metertje aan het vogelen, en jahoor! een Zwarte Specht! Hij komt aanvliegen en landt op een boom vlakbij. Hij zit mooi in beeld en we zetten de telescoop erop. Wat een prachtkleuren! Ook zie je duidelijk het rood doorlopen over het hoofd, een mannetje dus! In de berk ontdekken we een gat. Ook vliegt de specht na een tijdje stil te zitten niet weg, maar begint met zijn kop om de boom heen te kijken. We liepen een stukje verder en ontwaarden nog een Zwarte Specht aan de andere kant; een vrouwtje. De vogels spelen een soort kiekeboespel wat kleine kinderen en hun ouders ook wel spelen op de boom, wat typische balts blijkt te zijn. Na 10 minuten laten we de vogels maar met rust en sluipen terug naar de auto.

We besluiten om nu naar de Kale Duinen te rijden en dat betekent het einde van dit verhaal.